GARY MOORE (1952–2011)

LEGENDARISCHE NOORD IERSE GITARIST
GARY MOORE

4 April: Geboortedag van Gary Moore.
De grootste en een van meest veelzijdige gitaristen uit de geschiedenis.
Van hardrock tot hartverscheurende blues, Moore beheerste elk genre met een intensiteit die maar weinig muzikanten kunnen evenaren.

Verderop in dit blog zijn biografie.

De digitale bewerking van zijn portret
en de verjaardagskalender met
366 Europese muzikanten zijn,
made by me, Frieke van Thiel

BEKIJK KALENDER
Gary Moore (4 april 1952 – 6 februari 2011) was een Noord-Ierse gitarist, zanger en songwriter die algemeen wordt beschouwd als een van de grootste en meest veelzijdige gitaristen uit de geschiedenis van de rockmuziek. Zijn naam is synoniem geworden met virtuoos gitaarspel, doorvoelde blues en een toon zo herkenbaar dat hij zich daarmee onderscheidde van vrijwel al zijn tijdgenoten. Van hardrock tot hartverscheurende blues — Gary Moore beheerste elk genre met een diepte en intensiteit die maar weinig muzikanten kunnen evenaren.
Van zijn jeugd in Belfast tot zijn internationale doorbraak met Thin Lizzy en zijn definitieve triomf als bluesgitarist — het leven van Gary Moore is het verhaal van een man die muziek niet alleen speelde, maar leefde.
Vroege jaren: Belfast, 1952–1969

Robert William Gary Moore werd geboren op 4 april 1952 in Belfast, Noord-Ierland, in een muzikale familie. Zijn vader Bobby Moore runde de Queen’s Hall ballroom in Holywood en moedigde Gary’s talent aan. Al jong toonde hij een buitengewone affiniteit met de gitaar. Hoewel Moore van nature linkshandig was, leerde hij rechtshandig spelen — een keuze die volgens velen heeft bijgedragen aan zijn unieke speelstijl. De platen van bluesreuzen als B.B. King, Albert King en Freddie King, en in het bijzonder het werk van Eric Clapton en Peter Green, zouden de jonge Gary Moore voor altijd vormen.

Op zijn twaalfde speelde Moore al serieus gitaar, en al snel werd duidelijk dat zijn techniek die van zijn leeftijdsgenoten ver overtrof. Op zijn zestiende was hij een vaste verschijning op het muzikantencircuit van Belfast, speelde hij in lokale bands als The Beat Boys en The Method, en bouwde hij een reputatie op als uitzonderlijk talent.

Skid Row en de doorbraak (1969–1971)

In 1969 verhuisde Gary Moore — toen pas zestien — naar Dublin om zich aan te sluiten bij de Ierse rockband Skid Row (niet te verwarren met de latere Amerikaanse band met dezelfde naam). In Skid Row speelde Moore aanvankelijk samen met zanger Phil Lynott, met wie hij een diepe vriendschap zou opbouwen die zijn hele carrière zou beïnvloeden. Lynott werd echter al in 1968 uit de band gezet door bassist Brendan ‘Brush’ Shiels, waarna Skid Row als powertrio doorging met Shiels op bas en zang en Noel ‘Nollaig’ Bridgeman op drums.

De band bracht twee studioalbums uit: het debuut Skid (oktober 1970) en 34 Hours (1971). Dit laatste album dankt zijn naam aan het feit dat het in slechts 34 uur werd opgenomen. Moore’s gitaarspel trok onmiddellijk de aandacht van critici. Zijn vermogen om melodie en technische virtuositeit te combineren was in deze vroege periode al onmiskenbaar aanwezig.

Thin Lizzy: broederschap met Phil Lynott (1974–1979)

Gary Moore’s samenwerking met Thin Lizzy is een van de meest bewonderde hoofdstukken in de Ierse rockgeschiedenis. Hij verving gitarist Eric Bell in januari 1974 en leverde een bijdrage aan het album Nightlife (1974). Zijn bijdrage aan Thin Lizzy was niet alleen muzikaal, maar emotioneel diepgaand — de band en frontman Phil Lynott betekenden voor Moore veel meer dan slechts collega’s.

Moore verliet Thin Lizzy meerdere keren en keerde steeds terug, een patroon dat zowel zijn onafhankelijke geest als zijn diepe loyaliteit aan Lynott weerspiegelde. Zijn meest memorabele bijdrage aan de band is het iconische gitaarsolo op ‘Still in Love with You’ van het album Nightlife (1974) — een adembenemend stuk gitaarwerk dat tot de mooiste solo’s uit de rockgeschiedenis wordt gerekend. Zijn bijdrage aan het klassieke album Black Rose: A Rock Legend (1979) wordt eveneens gezien als een hoogtepunt in de Thin Lizzy-discografie.

Solocarrière: hardrock en metal (1973–1989)

Naast zijn werk met Thin Lizzy bouwde Gary Moore aan een indrukwekkende solocarrière. Zijn solodebuut Grinding Stone verscheen al in 1973, gecrediteerd aan The Gary Moore Band. Zijn doorbraak als soloartiest kwam echter met Back on the Streets (1978), met de hit ‘Parisienne Walkways’ — een samenwerking met Phil Lynott die uitgroeide tot een van de meest geliefde rockballads aller tijden. De melodie is gebaseerd op de jazzstandaard ‘Blue Bossa’ van Kenny Dorham, en de openingsregel ‘I remember Paris in ’49’ verwijst naar Lynott’s geboortejaar en zijn vader Cecil Parris. Het nummer combineert een onweerstaanbaar melodisch gitaarthema met Lynott’s karakteristieke stem en werd een internationale hit.

In de jaren tachtig richtte Moore zich op hardrock en heavy metal en bracht hij een reeks succesvolle albums uit. Corridors of Power (1982), Victims of the Future (1983), Run for Cover (1985) en Wild Frontier (1987) bevestigden zijn reputatie als een van de technisch meest begaafde en emotioneel meest overtuigende gitaristen van het genre. Wild Frontier was een diep persoonlijk album, geïnspireerd door zijn Ierse roots en opgedragen aan zijn grote vriend Phil Lynott.

De dood van Phil Lynott op 4 januari 1986 raakte Moore diep. De twee waren meer dan collega’s — ze waren broeders in muziek en geest. Dat verlies is voelbaar in de muziek van Wild Frontier (1987) en het vervolg After the War (1989), albums doordrenkt van verdriet, nostalgie en kracht. De track ‘Johnny Boy’ op Wild Frontier is een directe ode aan Lynott; achterop de hoes staat eenvoudigweg de opdracht ‘For Philip’.

Still Got the Blues (1990)

In 1990 verraste Gary Moore de muziekwereld met een radicale maar diep oprechte ommezwaai: hij bracht Still Got the Blues uit, een album waarmee hij zich volledig transformeerde tot bluesgitarist. Het album was een liefdesbrief aan zijn grote invloeden — B.B. King, Albert King en Peter Green — en bevatte gastoptredens van onder anderen Albert King, Albert Collins en George Harrison.

Still Got the Blues werd een artistiek én commercieel triomf, en werd in meerdere landen platina. De titeltrack groeide uit tot een tijdloze blueshymne, een nummer dat Moore’s naam voor altijd in de bluesgeschiedenis schreef. Zijn toon, zijn vibrato, zijn timing — alles kwam op dit album perfect samen. Het bewees dat Gary Moore niet alleen een technisch meesterlijke gitarist was, maar ook een artiest met een echt blueshart.

Het bluestijdperk: 1992–2010

Na het succes van Still Got the Blues bleef Gary Moore trouw aan de blues. After Hours (1992) was een diepere, mooiere en persoonlijkere bluesplaat. Blues for Greeny (1995) was een eerbetoon aan zijn grote held Peter Green, oprichter van Fleetwood Mac, met covers van klassieke Peter Green-nummers, gespeeld op Greens eigen legendarische Les Paul-gitaar.

Latere albums zoals Dark Days in Paradise (1997) en A Different Beat (1999) experimenteerden met elektronische invloeden, maar Moore keerde altijd terug naar zijn blueswortels. Power of the Blues (2004) en Close as You Get (2007) bevestigden zijn positie als een van de meest gerespecteerde bluesgitaristen ter wereld. Zijn liveoptredens uit deze periode werden geprezen om hun intensiteit, emotionele diepgang en technische perfectie.

De gitaren van Gary Moore

Gary Moore was niet alleen gitarist — hij was een kenner van gitaren. Zijn meest iconische instrument was een Gibson Les Paul Standard uit 1959, een gitaar met een legendarische geschiedenis. Moore kocht de gitaar rond 1970 van zijn vriend Peter Green en gebruikte hem op talloze opnames en liveoptredens. Deze ‘Greeny’ Les Paul, zoals het instrument bekend werd, heeft een unieke pickup-modificatie (een omgekeerd geplaatste neck-pickup) die zorgt voor een karakteristiek, bijna nasaal ‘out-of-phase’ geluid. In 2006 verkocht Moore de gitaar aan dealer Phil Winfield wegens financiële problemen; de gitaar belandde uiteindelijk in 2014 in handen van Kirk Hammett van Metallica voor een bedrag van naar verluidt minder dan twee miljoen dollar.

Naast de Greeny gebruikte Moore ook andere Les Pauls, Fender Stratocasters en custom-gebouwde instrumenten. Zijn toon — warm, vol en diep expressief — was het resultaat van het samenspel tussen zijn gitaar, zijn versterker en bovenal zijn vingers. Moore speelde met een onmiskenbare agressie vermengd met tederheid, die zijn unieke muzikale stem definieerde.

Dood en nalatenschap

Op 6 februari 2011 stierf Gary Moore onverwacht in zijn slaap in het Kempinski Hotel Bahia in Estepona, Spanje. Hij was 58 jaar oud. De doodsoorzaak was een hartaanval; volgens berichten in The Daily Telegraph speelde een sterk verhoogd alcoholpromillage van 0,38% een rol. Zijn overlijden was een schok voor de muziekwereld, en eerbetonen stroomden van overal binnen — van Bryan Adams en Brian May tot Kirk Hammett, Tony Iommi en Bob Geldof, die hem ‘zonder twijfel een van de grote Ierse bluesmannen’ noemde. Moore werd in besloten kring begraven op het kerkhof van St Margaret’s in Rottingdean, nabij Brighton.

Gary Moore liet een muzikale erfenis achter die moeilijk te overschatten is. Als gitarist, componist en performer was hij een van de meest complete muzikanten van zijn generatie. Zijn invloed is hoorbaar in het spel van talloze gitaristen die na hem kwamen — van Joe Bonamassa tot John Sykes, van Kirk Hammett tot Slash. Zijn albums blijven bestsellers en zijn gitaarsolo’s worden over de hele wereld nog steeds gespeeld en bestudeerd.

Gary Moore was meer dan een gitarist. Hij was een verteller, een emotionele kracht, een artiest die zijn ziel in elke noot legde. Zijn muziek zal blijven leven zolang er mensen zijn die houden van echte, doorvoelde gitaarmuziek.

Discografie: hoogtepunten

  • Grinding Stone (1973) – solodebuut als The Gary Moore Band
  • Back on the Streets (1978) – solo-doorbraak met ‘Parisienne Walkways’
  • Corridors of Power (1982) – hardrock-meesterwerk
  • Victims of the Future (1983) – technische gitaarextravaganza
  • Run for Cover (1985) – met de hit ‘Out in the Fields’ (met Phil Lynott)
  • Wild Frontier (1987) – persoonlijk en Iers, opgedragen aan Phil Lynott
  • After the War (1989) – laatste hardrock-album
  • Still Got the Blues (1990) – het bluesalbum dat zijn carrière herdefinieerde
  • After Hours (1992) – diep en melancholisch bluesmeesterwerk
  • Blues for Greeny (1995) – eerbetoon aan Peter Green
  • Close as You Get (2007) – late-carrière blues-klassieker
  • Bad for You Baby (2008) – zijn laatste studioalbum
YouTube-video’s

Een selectie aan officiële en historische opnames die Gary Moore’s veelzijdigheid laten horen:

Klassieke ballads en blues

Thin Lizzy en Phil Lynott

Hardrock-tijdperk

Blues for Greeny en latere blues

“He played the blues like his life depended on it — because it did.”

Cadeau-tip

De digitale edit van Gary Moore kun je bij me bestellen als print: poster, canvas of dibond. Kies een formaat en eventueel een kleur die in je interieur past — een origineel cadeau voor een fan, muziek- gitaarliefhebber of voor jezelf (dat mag ook). Vanaf €35. Stuur me een berichtje via [contact] en we maken er iets moois van. Op verzoek maak ik een mockup, zodat je kunt zien hoe het bij jou aan de muur staat.